Background Image

Nieuws

                               Op 21 september 2019 vertrokken we met een groep van 52 personen richting Woudrichem.Het beloofde een mooie dag te worden met veel zonneschijn. Na een kort oponthoud op de snelweg richting Breda kwamen we iets later dan gepland aan in Woudrichem, of Woerkum zoals het in de volksmond heet. Bij de Pannenkoekenbakker werden we getrakteerd op koffie (of thee) met appelgebak. In drie groepen verdeeld gingen we op pad voor de stadswandeling.

De gids vertelde in een boeiend relaas over de geschiedenis van Woudrichem. Dit jaar staat de plaats in het teken van “De zoen van Woudrichem”. In 1356 verleent Willem V de plaats stadsrechten. Na een woelige tijd volgt Jacoba van Beieren in 1417 haar vader op. Maar haar oom Jan VI eist een deel van de erfenis op en er volgt een strijd die tot 1419 duurt. In dat jaar tekenen ze een vredesverdrag: de Zoen van Woudrichem.
In 1573 vonden de Geuzen, dat de stad onverdedigbaar was en staken de stad in brand, waarbij nagenoeg alle houten huizen in de hele stadskern in vlammen opgingen. Tussen 1583 en 1588 werd de stad opnieuw omgeven met een vestinggordel, die echter een kleiner oppervlak omsloot dan de voormalige stadsmuur. Er weren wallen aangelegd met bastions, ravelijnen en stenen dammen of “beren”. De scherp gepunte bovenzijde moest waaghalzige vijanden ontmoedigen. Dezelfde functie had het stenen torentje (monnik) op één ervan.
De vesting maakte vanaf 1672 deel uit van de Oude Hollandse Waterlinie, maar raakte in de achttiende eeuw in verval. Door de aanleg, in 1815, van het militaire sluizencomplex herwon zij aan militair belang en werd onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie.
Het bomvrije arsenaal, de versterkte kazerne (beide uit 1852) en de twee buskruitmagazijnen (1867) verkeren in goede staat. In 2007 zijn de kruitkelders gerestaureerd. Binnen de vestingwallen stonden nog piepkleine huisjes, waar gezinnen met meer dan 8 personen moesten leven. Gelukkig gingen de volwassen mannen de hele week uit huis om te gaan vissen, zodat er wat meer leefruimte overbleef.

Op het zonnige terras bij restaurant “Schering en Inslag” genoten we van een goed verzorgde lunch, waarna we met de veerpont de afgedamde Maas overstaken richting Slot Loevestein. In 1361 liet Dirc Loef van Horne een blokhuis bouwen op de strategische plaats waar Maas en Waal samen komen, een ideale plaats om tol te heffen. Al binnen 10 jaar bouwt hij Loevestein uit tot een heus kasteel, later gebruikt als gevangenis. De gevangenen zijn geen criminelen, maar staatsgevangenen van de Republiek der Verenigde Nederlanden. In Loevestein zitten politiek en religieus andersdenkenden gevangen, evenals krijgsgevangenen. De bekendste gevangene is Hugo de Groot, die Loevestein beroemd maakt door zijn spectaculaire ontsnapping in een boekenkist.

Bij binnenkomst in het Slot kregen we een plattegrond en persoonlijke sleutel uitgereikt. Daar stond Prof. dr. Han Leune ons al op te wachten. Hij heeft over Pieter de la Rocque in mei al een lezing gehouden voor de Oudheidkundige Kring en vertelt ons nu nog uitgebreider over de La Roque’s gevangenschap in Loevestein eerst in de grote zaal en daarna in de ruimte zelf waar de la Rocque gevangen heeft gezeten. Dan krijgen die verhalen nog een extra dimensie .
Pieter de la Rocque was van 1724 tot 1747 commandeur van Hulst. Onder zijn bevel capituleerde Hulst in de oorlog met de Fransen in 1747. Het werd de la Rocque onder meer bijzonder kwalijk genomen dat hij de nabij Hulst gelegen plaats Sint Jansteen zonder waarschuwing vooraf had laten beschieten met gloeiende kogels waardoor 29 huizen en 21 schuren in de as werden gelegd. Dit bleek achteraf zinloos te zijn geweest. De aanvankelijke doodstraf werd uiteindelijk omgezet naar een symbolische straf met een zwaaiend zwaard boven het hoofd en een levenslange gevangenisstraf op het Slot Loevestein, op kosten van de la Rocque zelf. Daar overleed hij op 3 mei 1760, ruim 80 jaar oud.
Vervolgens konden we op eigen gelegenheid nog rondkijken in het Slot.

Op de terugvaart met de pont richting Woudrichem bleken een vijftal medereizigers achtergebleven te zijn, maar uiteindelijk kwamen we allen op tijd weer samen.
Na nog een wandeling door Woudrichem en een drankje op één van de terrassen was het tijd voor de maaltijd bij de Pannenkoekenbakker. Hier konden we kiezen uit een ruim assortiment pannenkoeken, van zoet tot hartig van Mediterraan tot Mexicaans, keuze volop. Rond 20 uur vertrokken we weer richting Hulst. Al met al weer een bijzondere en zeer interessante excursie.

Verslag Paul Voet en Lies Kohnhorst

Wie in Hulst is geboren en getogen verwijst mensen die een adres zoeken vaak naar een ‘naam’. De winkel van Wilking als voorbeeld. Dat getuigt van een (on)bewuste kennis van een stukje stadsgeschiedenis. Zo worden lieden die de gemeentewinkel niet kunnen vinden wel eens naar het pand van Seijdlitz gestuurd. En daarmee heb ik de naam van een bekende familie genoemd. Al twee eeuwen aan Hulst verbonden. Wat is het geval?
Oud-notaris Mr. Joan M. E. Seijdlitz heeft na overleg binnen zijn familie besloten om een belangwekkend deel van het familiearchief onder te brengen in het archief van de Oudheidkundige Kring De Vier Ambachten te Hulst. Een zeer nadrukkelijke wens die de Kring graag heeft ingewilligd.
Al in de zomer van vorig jaar heeft de overdracht informeel plaats gevonden. Ons lid en oud-voorzitter Jan de Kort is daarmee direct aan de slag gegaan en heeft het geheel geïnventariseerd en geordend. Een overzicht hiervan is op onze website te vinden. In overleg met het bestuur in te zien.
Het aanvaarden van zo’n archief kan niet ongemerkt voorbijgaan. Reden voor ons bestuur om Joan Seijdlitz te vragen om beslist op onze ledenvergadering van 10 maart j.l. aanwezig te zijn. Daar hebben we de aanwezige leden van deze schenking op de hoogte gesteld. Tegelijkertijd is het officiële document van overdracht ter plekke ondertekend door Joan en door de voorzitter van de Kring. Het spreekt voor zich dat we Joan van onze waardering hebben laten weten. Waarvan akte!

NB: Bezit u ook of weet u van een archief waarvan u vermoedt dat dit voor onze Kring van belang kan zijn, neem dan a.u.b. contact op. Het is ons een eer om de geschiedenis van De Vier Ambachten zo compleet mogelijk vast te leggen.